En toen werd ik dinsdagmiddag ineens hondsberoerd. Lief was hier met zijn dochter en ook zoonlief was thuis. De eerste twee gingen naar hun eigen huis en zoon gedroeg zich lief en werkte goed mee. Ik ging 's avonds met een enorme buikpijn vroeg naar bed, paracetamol hielp niet en ik sliep uitermate beroerd (lees: niet). De volgende ochtend belde ik al vroeg mijn lief uit zijn bed en vroeg hem mee te gaan naar de huisarts. Die liet bloed en urine afnemen en belde me later op: naar de eerste hulp want er is iets goed fout.
Rond een uur of drie waren we bij de spoedeisende hulp. Daar kwam een enorm arsenaal aan artsen, arts-assistenten en verpleegkundigen aan mijn bed. Ik weet niet eens mee hoeveel mensen er in mijn buik hebben geduwd maar het waren er veel. Een verpleegkundige legde een infuus aan voor het geval er nog meer bloed getrokken moest worden, maar prikte twee keer mis. Gevolg: twee blauwe plekken op mijn linkerhand, de laatste keer -rechts- ging het wel goed. Uit de bloed- en urine-uitslagen bleek dat er ergens een ontsteking of infectie moest zitten maar waar werd niet duidelijk. Aanvankelijk dacht men aan een blindedarmontsteking. De plaats van de pijn, de misselijkheid en nog een aantal andere symptomen kwamen daarmee overeen maar de testuitslagen gaven geen duidelijkheid. Het was ondertussen 7 uur 's avonds.
Voor de zekerheid naar de gynaecoloog. En dus moest ik naar mijn "eigen" kinderziekenhuis, echter een andere etage dan waar ik werk. het is een vreemde ervaring in je werkomgeving als patiënt rond te lopen. De gynaecologe deed een hoop onderzoek, maakte een interne echo en deed de nodige testen. Zij kon niets vinden wat de buikpijn deed verklaren.
Terug naar de SEH.
Opnieuw een echo, nu van mijn buik. Het duurde lang en de arts-assistent die de echo deed, kwam mij nogal onzeker over. Ze kon niets vinden maar wist uiteindelijk wel een blindedarmontsteking uit te sluiten. Het was al 9 uur en ik zat er helemaal doorheen. En al die tijd week lief niet van mijn zijde en vermaakte dochter en zoon zich in prima in de wachtkamer met hun Nintendo's. En opnieuw realiseerde ik me hoeveel geluk we hadden dat die twee het zo goed met elkaar kunnen vinden.
Ik mocht naar huis maar moest de volgende dag terug naar de poli heelkunde voor een follow-up. Ik kreeg kanonnen van pijnstillers mee en sliep die nacht iets beter, in ieder geval een paar uurtjes. Ik werd de volgende ochtend vrijwel pijnvrij wakker maar de pijn die had, zat deze keer hoger in mijn buik.
Donderdagmiddag moesten we terug en door ervaring rijk geworden ging dochter naar haar moeder en brachten we zoon naar zijn vader. Lief ging weer mee naar het ziekenhuis. Weer een bloedonderzoek en deze keer was het wel heel duidelijk dat het niet goed was: flinke stijging van witte bloedlichaampjes en enorm hoge ontstekingswaarde (CPR). Vooral die laatste was schrikbarend en de arts zei dat hij me niet zou laten gaan voordat hij wist wat er mis was. Zelfs hij keek bezorgd. We belden zoon's vader en die zou daar blijven slapen.
De poli ging sluiten en dus werden de onderzoeken opnieuw op de SEH gedaan. Daar liep een arts van mijn afdeling tegen het lijf en zij schrok van hoe ik eruit zag. Ik heb niet eens meer de kans gehad om haar te vertellen hoe en wat.
"Ha, daar bent u weer", zei de chirurg die mij de avond ervoor ook had onderzocht. Hij had de bloeduitslagen natuurlijk ook gezien en wilde opnieuw een urinemonster en gaf opdracht tot een tweede echo, nu van de bovenbuik.
Allerlei scenario's passeerden de revue: lever, galblaas, nieren, darmen... Je haalt je heel wat in je hoofd als je daar zo ligt te wachten. En dan helpt het beslist niet als je zelf op een oncologische afdeling werkt...
Zichtbaar opgelucht kwam de chirurg anderhalf uur later weer binnen: de combinatie van de echo en de urine had uiteindelijk duidelijkheid gebracht. Nog nét geen nierbekkenontsteking: ik was er heel vroeg bij geweest en daarom hadden ze het zo moeilijk kunnen constateren. Een hele stevige antibioticakuur van twee weken, dat moet 't euvel uit de weg helpen.
Tegen achten waren we thuis en we waren moe maar hadden vooral honger. Ik had gedurende twee dagen amper gegeten en gedronken; ik moest immers zo nuchter mogelijk blijven voor het geval er een operatie plaats moest vinden. We maakten een ovenschotel, zakten samen op de bank en gingen lekker op tijd naar bed.
En ik héb me toch lekker geslapen afgelopen nacht!
Laatste reacties